ಖುಷಿಯ ಕಾರಣ

ಮದುವೆಯಾದ ಮೊದಲನೇ ವರ್ಷ..

ಖುಷಿ ಇದ್ದರೆ, ಕಾರಣ "ಹೆಂಡತಿ"

ಮದುವೆಯಾದ ಹತ್ತನೇ ವರ್ಷ..

ಖುಷಿ ಇದ್ದರೆ, ಕಾರಣ "ಹೆಂಡ ಅತಿ"

ನಾಯಿ ಕೊಡೆ

ಇದು ಕೊಡಗಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ತೆಗೆದ ಚಿತ್ರಗಳು.. ನಾಯಿ ಕೊಡೆ/Mushroom /ಅಣಬೆ ಏನಾದರು ಕರೆಯಿರಿ..  ಹೇಗಿದೆ?

ನಾಯಿ ಕೊಡೆ.. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ್ನಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಜ್ಜಾಯವೇ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.. 

ಯಾಕೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು ಏಟು? ನಾನೇನು ಮಾಡಿದ್ದೆ ? ಮುಂದೆ ಓದಿ ನನ್ನ ಕರ್ಮ-ಕಾಂಡವನ್ನ..

ನಾನು ೪ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತಿದ್ದೆ.. ನನ್ನ ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮದುವೆ ಸಂಭ್ರಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.. ಎಲ್ಲಾ ಸಂಭಂದಿಕರು  ಸೇರಿದ್ದರು , ನಾವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆಟ ಆಡುತ್ತ ಇದ್ವಿ.. ನಾನು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೇ (ಮಕ್ಕಳ ಪೈಕಿ) ಆಗ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಿದ್ದು.. ಹೊಸ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದಿದ್ದು ಹೋದದ್ದು, ಚಿತ್ರ ಗೀತೆಗಳು, ಇವೆಲ್ಲ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದಿದ್ದು ನನಗೇನೆ.. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ನಾನೋ ಮಾತಿನ ಮಲ್ಲಿ, dominating ಸ್ವಭಾವ ಬೇರೆ.. (ಗಂಡ ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿ ಅಂದ್ರಾ?) 

ಛತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದೆವು.. ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಅಲ್ಲೇ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ beat ಹೊಡೀತಿದ್ವಿ.. ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನಾಯಿ ಕೊಡೆಗಳು ಬಿದ್ದವು.. ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ lecture ಬಿಟ್ಟೆ.. ಏನೆಂದು ಹೇಳಿ ನಿಮಗೆ bore ಹೊಡಿಸೋಲ್ಲ ಬಿಡಿ..  Final Punch strong ಇರಬೇಕಲ್ವಾ? ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ lecture ಅನ್ನು ಒಂದು ಹಾಡಿನಿಂದ ಮುಗಿಸಿದೆ.. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಈ ಮನೋಹರ ಅಣಬೆ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಗೀತೆಯೂ ಇದೆ ಎಂದು ಹಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ..

ಪಪ್ಪಿ ಕೊಡೆ ಒಂದು ಪಪ್ಪಿ ಕೊಡೆ..

ಈ lip ಇಗೆ ನೀ ಬಿಗಿದು ಅಪ್ಪಿ ಕೊಡೆ.. 

ಯಾಕೆ ಈ ಹಾಡು ಹಾಡಿದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಾ? ನಾಯಿ ಮರಿಗೆ ಆಂಗ್ಲದಲ್ಲಿ puppy ಅನ್ನೋಲ್ವಾ? ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ನಾಯಿ ಕೊಡೆಗೆ ಪಪ್ಪಿ-ಕೊಡೆ ಅಂತಾರೆ ಅನ್ಕೊಂಡೆ.. ತಪ್ಪಾ? ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದೋರೆಲ್ಲ ಕೋಲೆ ಬಸವನ ತರಹ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದರು.. ಇಲ್ಲವೇ ಇವಳ ಬಾಯಿಗೆ ಯಾರು ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊತಾರಪ್ಪ ಅಂತ ತೆಪ್ಪಗೆ ಇದ್ದರು.. 

ನನಗೋ ನನ್ನ wit ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಹಮ್ಮು.. ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೆ.. ಮಕ್ಕಳ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಖುಷಿಯಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋದೆ.. ಅವರು ಬೀಗರ ಮನೆಯನ್ನು ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು.. ನೆಂಟರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ನೆರೆದಿದ್ದರು.. ನನಗೆ ಇನ್ನಾ ಒಳ್ಳೆ stage ಬೇಕಾ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ? 

ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನೇ ನನ್ನ stage ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ.. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನಾಯಿ-ಕೊಡೆಯನ್ನು ಫಿಲ್ಮಿ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಹಾಡು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ.. ನನಗೆ ಹಾಡಿನ ಮೊದಲನೇ ಸಾಲು ಎಷ್ಟು kick ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು ಅಂದ್ರೆ.. ಎರಡನೇ ಸಾಲು ಏನು ಇರಬಹುದು ಎಂದು care ಮಾಡಲಿಲ್ಲ..

ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ಕೆಂಪಿಟ್ಟಿತು ನಾಚಿಕೆ/ಅವಮಾನ/ಕೋಪದಿಂದ.. "ಬೇಡ ಕಣೆ.. ನಿಲ್ಲಿಸು..ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ನಿನ್ನ ಗ್ರಹಚಾರ ಬಿಡಿಸುತ್ತೀನಿ!" ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದರು.. "ಛೆ.. ಅಮ್ಮ.. ನಿನಗೆ ಅರ್ಥನೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ.. ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು.." ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹಾಡಿ ಅರ್ಥೈಸಲು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.. ಆಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಂದಿದ್ದೊಂದೇ ನೆನಪು..

ಬಹಳ ದಿನ ನನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳಿನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ capacity ನೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೆ.. ಆಮೇಲೆ ಮಾಸಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಈ ಘಟನೆಯ ನೆನಪು.. 

ಈ ನಡವೆ ಯಾವಾಗೋ ಟಿವಿ ನೋಡಬೇಕಾದರೆ "ಕುಂತಿ ಪುತ್ರ" ಎಂಬ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಹಾಡು ಬಂತು.. ಆಗ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಯಾಕೆ ನನ್ನ lip ಗೆ ಬಿಗಿದಿದ್ದರು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.. 

ಆ ಕೊನೆಯ ಇರುಳು

ನಿರ್ಜನ ಜಾಗದಲಿ, ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿಯಲಿ

ಹೊಂಗೆಯ ಮರದಡಿ ಕೂತಳು ಕಮಲಿ..

ಸೂಜಿಯಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಬಿರುಸು ಗಾಳಿ,

ಚರ್ಮವ ಸುಲಿಯುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದೆ ಧಾಳಿ..

ಸಂಕಟ, ಅವಮಾನ, ವಿಕಾರ ನೆನಪುಗಳ  ಸವಾರಿ

ದುಃಖ, ಸಂಕಟ, ದುಮ್ಮಾನ ಒತ್ತರಿಸಿ ಬಂತು ಹುಹಾರಿ..

ಬತ್ತಿದೆ ಕಂಬನಿ, ಮುರಿದಿದೆ ಕನಸು,

ಮಣಿಯದು, ದಣಿಯದು, ಕಲ್ಲಾಗಿದೆ ಮನಸು..

ಯಾರಿಗಾಗೋ ಈ ಜೀವನ, ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕಿರುವೆ ನಾ?

ಉತ್ತರಿಸೆಲೇ ಚಂದಾಮಾಮ, ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದೆ ಈ ನಯನ..

ಅವ ಮೋರೆ ನೋಡಲೂ ಬರಲಿಲ್ಲ..

ಗೊತ್ತು.. ನಾ ಯಾರಿಗೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ..

ಸಾಕಷ್ಟು ಸವೆದಿದೆ ಪಯಣ..

ತಲುಪಿದೆ ಕೊನೆಯ ನಿಲ್ದಾಣ: ಮಸಣ!

ಸೂರ್ಯೋದಯ

 ದೂರದ ದಿಗಂತದಲಿ ನೇಸರನು ಹುಟ್ಟಿ,

ಬೆಳಗ್ಯಾನು ಮನಸನು ಹೃದಯಾಂತರಾಳವನು ಮುಟ್ಟಿ..

ಬಳೆದನು ಹೊಂಬಣ್ಣವನು ಅಂಬರಕೆ ಉದಯಿಸೋ ಮುನ್ನ..

ತಂದಾನು ಹೂನಗೆಯನು; ಅಳಿಸಿ ಅಳುವನ್ನ..

Call receive ಮಾಡು ತಾಯಿ!!

"ಕೇಳದೆ ನಿಮಗೀಗ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ.." ಎಂಬ caller-tune ಬಂತು.. ಆಮೇಲೆ "ನೀವು ಕರೆ ಮಾಡಿದ ಚಂದಾದಾರರು ನಿಮ್ಮ ಕರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ".. "ಛೆ.. ಇವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲೊ phone ಇಟ್ಟು ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಇರ್ತಾಳೆ.. Cellphone ಇರೋದು ಯಾಕೆ? ತೆಗೆದು ಬಿಸಾಕಲಿ.. ಬೇಕೆಂದಾಗ ಸಿಗದೇ ಹೋದರೆ ಉಪಯೋಗವೇನು? "

ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಗಂಡಸರು/ಹುಡುಗರು ಹೆಂಗಸರನ್ನ /ಹುಡಗಿಯರನ್ನ  ಬೈಕೊಂಡು ಇರೋ ಪ್ರಸಂಗ ಅದೆಷ್ಟು ಇದೆಯೋ?

ಹೆಂಗಸರು ಜೇಬು ಇಲ್ಲದ ಅಂಗಿ ಧರಿಸಿದ್ದರೆ  , ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ mobile ನ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ Handbag ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 

ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. Desk ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಕರೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು. ಯಾವಾಗ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತ  ಪರಿಸ್ಥಿತಿ  ಆಗಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರೆ..

೧) ಮನೆಗೆ ಹೋದಮೇಲೆ, ಕೆಲಸ ಇದ್ದಾಗ ಮೊಬೈಲ್ ಎಲ್ಲೊ, ಅವರು ಎಲ್ಲೊ.. ಹೋದ ಕಡೆಯೆಲ್ಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಓಡಾಡಲು ತಾಳ್ಮೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ? ಕೈಗಳೆರಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲೇ ಲೀನ ಆಗಿರತ್ತೆ. ಆಗ ಯಾವ ಕರೆ ಬಂತೋ, ಯಾವ 'ಬರೆ' ತಂತೋ.. ಗೊತ್ತಿರೋಲ್ಲ..

೨) ಇನ್ನ ಆಚೆ ಹೋದಾಗ, Handbag ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ, mobile ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇಟ್ಕೋಳೋದು ಏನು ಎಂದು mobile ಅನ್ನು bag ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವರದೇ ಲೋಕ. ಕರೆ ಬಂದರೂ, ಆ ಜನ ಜಂಗುಳಿಯ ಮಧ್ಯೆ traffic ಅಬ್ಬರದ ನಡುವೆ ಏನೂ ಕೇಳದು. ಕರೆ ಮಾಡಿದವರು 'ಕರೆ'ದರು ಕೇಳದೆ... ಎಂದು ತಲೆ ಚೆಚ್ಚಿಕೋಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ!

೩) ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವವರು ಕೆಲವರು, ಡಿಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ Zoom ಅಂತ ಹೋಗುತಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಾಗಿದ್ರು ಸಾಲದು, ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಮಣ್ಣು ಆಗೋದೇ. ಈ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ 'ಏಕ್ ಕಾಲ್ ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ'

ಕಾರಣ ಏನೆ ಇರಬಹುದು, ಕೊನೆಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದವರಿಂದ ಅಂತು ಅವರು ಮರೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ಪುಂಗಾಣಿ ಹೊಡೆಯೋಕ್ಕೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಯಾವಗದ್ರು ಮಾತಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲು ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಕರೆ ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಲೆ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ಅವರನ್ನು ತಲುಪುವ ಬಗೆ ಅದೊಂದೇ ಆಗಿದ್ದರಂತೂ ಆಗುವ ಆತಂಕ, ಬರುವ ಕೋಪ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ.

ಇದೇ ತಪ್ಪು ನನ್ನಿಂದಲೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ  ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೀನಿ.

ಏನು ಮಾಡಬಹುದಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗಿಯರು/ಹೆಂಗಸರು  ಎಂದರೆ,

೧) ಆಚೆ ಹೋದರೆ,ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ ಮೊಬೈಲ್ ನ . ಅದನ್ನು  "Vibration with Ringtone " Mode ಇರಲಿ.

೨) ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ "LOUD " Mode ಗೆ ಹಾಕಿ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ, ರೂಂ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ mobile ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಹವ್ಯಾಸ ಇರಲಿ.

೩) ಸದಾ "Balance " ಇರಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ.

೪) ಯಾರೋ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನ ನಿಮಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಆಗದೆ ಇದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕರೆ ಮಾಡಲು ಮರೆಯಬೇಡಿ.

ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು/ಗಂಡಸರು ಏನಮ್ಮ ಮಾಡಬಹುದು ಅಂದರೆ

೧) ಒಂದು SMS ಕಳುಹಿಸಿರಿ. ಅವರು ಫೋನ್ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ವಿಷಯ ಏನು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಬಹುದೋ ನೀವು.. ಪಾಪದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು.. ನನಗಂತೂ ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲ..

ನೀ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ

ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದೆ, ಅವನು ಆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆವರಣವೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪಕ್ಕ ತಿರುಗಿದವನು ಏನೋ ಕಂಡ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ನೋಡಿದ್ದು ಅದೇನಾ? ಎಂದು ತಿರುಗಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.. ಹೌದು.. ಅದೇ.. ಅವಳೇ!!

 ಅವಳು ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆ..  
ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾನೆ..ಅವಳ ಮಗುವಿನಂತ ಮುಗ್ದ ಮುಖ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ.. ಅವಳು ಮಲಗಿರುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತಾನೆ.. "ಇಷ್ಟು ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ, ನನ್ನಂತ "ಸುಮಾರು" ಹುಡುಗನನ್ನ ಮೆಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾ?" "ಛೆ.. ಇಂಥ ಯೋಚನೆ ಬದಿಗಿಡು.. ನಿನ್ನ ಗುರಿ ಏನಿದೆಯೋ ಅದು ನೋಡಿಕೋ" ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬಂದಿತ್ತು ಒಳಗಿನಿಂದ.. "ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೀನಲ್ಲ" ಎಂದು..


"ಇಷ್ಟು ಜನ ನೋಡೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇವಳು ಏಕೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆ?
 ಯಾರಾದರು ಅಸಭ್ಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ? 
ಇವಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಲಿ?"  
ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೊಣ ಅವಳ ಕೆಂಪಾದ ಮೃದು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಜಾರೋ ಬಂಡೆ ಆಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿತು..

ಇವನಿಗೋ ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು.. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ, ಓಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.. ಅದು ಇವನನ್ನು ನೋಡಿ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು ಅವನಿಗೆ.. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪಾಠ ಕಲಿಸುತ್ತೀನಿ..

ಅವಳು ನನ್ನವಳು ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತೀನಿ ನಿನಗೆ ಎಂದುಕೊಂಡನು.. ಅವನು ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ, ಅವಳ ಉಸಿರು ಅವನ ಉಸಿರು ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು, ಅದೇ ಪ್ರೇಮದ ಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಸಿ ಮುತ್ತನಿತ್ತ.. ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಯೆಲ್ಲ ಪ್ರೇಮ ರಸದ ಸ್ವಾದ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೀರಿನಂತೆ ಆಗಿತ್ತು..  ನಾಚಿ ಕೆಂಪಾಗಿ, ತುಟಿಯ ಕೊನೆಯಿಂದ ನಕ್ಕು, ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಕೆನ್ನೆ ಒರೆಸುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಳು.."ವ್ಯಾಕ್! ಕೆಟ್ಟ ವಾಸನೆ ಬರುತ್ತಿದೆ! ಅವಳ ಕೈ, ಮತ್ತು ಕೆನ್ನೆ ಕಾಗೆ ಪೀಯ ಅಂಟಿತ್ತು.. ಅವನು ಹತ್ತಿರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲ ಕನಸಾ?  ಎಂದು ಅವಳು ಅವಕ್ಕಾದಳು..

ಏನಾಯಿತೆಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಳು.. ೨ ತಾಸು ಹಿಂದಿಂದ ನೆನಪಿನ ಸರಮಾಲೆ ಹೀಗಿತ್ತು "ಹಸಿದ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಅನ್ನ ಸಾರು ಬಿದ್ದಿತ್ತು.. ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪಕ್ಕೆ ತನು ಬೆಂದಿತ್ತು.. ಓಡಾಟದಿಂದ ಮೈ ದಣಿದಿತ್ತು.. ಮಲಗಲು ಎಲ್ಲಾದರು ಜಾಗ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ಕಾದಿದ್ದಳು ಅವಳು.. ಅವಳಿದ್ದ ಆವರಣದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಮಂಟಪ.. ಆ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, "ಧಡಕ್ಕನೆ ಮಲಗಿದ್ದಳು .. "

 ಮುಖ ಮತ್ತೆ ಕೈತೊಳೆದು ಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗ,ಅವನು ಯಾವುದೋ ಮರದಡಿ "ಶಿವಾ" ಅಂತ ಮಲಗಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದಳು..  

ವಿಧಿಯ ಆಟ - ಅವಳ ಅವನ ಮಿಲನ

ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಚಲನಚಿತ್ರ ನೋಡುವುದೇ ಕಡಿಮೆ. ಅಂದು ಅವಳು ಯಾವುದೊ ಹೊಸ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಬಿಳಿ ಚುಡಿದಾರ ಧರಿಸುವ ಮನಸಾಯಿತು.. ಅದರ ತಂಗಿಯರೆಲ್ಲ (ಬಿಳಿ ಓಲೆ, ಬಿಳಿ ಬಳೆ, ಬಿಳಿ ಸರ, ಬಿಳಿ ಹಣೆಬೊಟ್ಟು) ಇದ್ದಾರ ನೋಡಿದಳು.. ಹಣೆಯದು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅಂಗಡಿಗೆ ಧಾಳಿ ಮಾಡಿ ತಂದಳು.. ಅಲಂಕಾರ ಶುರುವಾಯಿತು.. "Sajna Hai Mujhe Sajna ke li a" ಹಾಡಿಕೊಂಡು.. ಅಲಂಕಾರ ಮುಗಿಸಿ, ಕನ್ನಡಿ ನೋಡುತ್ತಾ.. "ಆಹಾ, ಸುಂದರಿ.. ನಿನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ರಾಜಕುಮಾರ ಎತ್ತಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.. " ಎಂದು ಪಟ್ ಅಂತ ಕನ್ನಡಿಯ ಸುಂದರಿಗೆ ಮುತ್ತನ್ನಿತ್ತು, ಬಿಳಿ ಕೈ-ಚೀಲದಲ್ಲಿ cell ಮತ್ತೆ ೧೫೦ ರುಪಾಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಕೆಳಗೆ ಹೋದಳು..

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ, ಅವಳ ರಥ ಏರಿದೊಡನೆ ಅವಳಿಗೆನೋ ಮಿಂಚಿನ ಪುಳಕವ. "ಅದು ಚಲನಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಂಭ್ರಮವೋ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಪರಿಚಯದ ಕುತೂಹಲವೋ?" . ಅವಳ ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ೧೦ ಚಿತ್ರ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚು.. ಹೆಚ್ಚು ಜನರನ್ನ ಹತ್ತಿರವೂ ಸೇರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದು ಅನ್ನುವುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ..

ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ ಸಾಗಿದಳು.. ಇನ್ನೇನು ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರ ಸೇರಬೇಕು ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಬಂತು.. "ಅಯ್ಯೋ.. ದೇವರೇ.. ನಾನು ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಾಗೆ ಮಳೆ ಬರಬೇಕಾ?"  ಎಂದು ಗೊಣಗಾಡಿದಳು.. "ಎಷ್ಟು ಬೇಗ ಆಗತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಸೇರೋಣ" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಸೇರಿದಳು.. 

Gate ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೆಲವು ಪರಿಚಯದ ಮುಖಗಳು ಕಂಡವು, "ಬಂದೆ.. Park ಮಾಡಿ ಬರುತ್ತೀನಿ" ಎಂದಳು.. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಆ ಅಪರಿಚಿತನ ಪರಿಚಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಕೇಳಿದ್ದಳು.. ಅವನ ರೂಪು ರೇಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ರ ಮನದಲ್ಲಿತ್ತು.. ಅವನು ಇತರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನ, ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯೇ ಬೇರೆ ಎನಿಸಿತ್ತು ಅವಳಿಗೆ..ಅವಳು ಕೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದ..

ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆದು ಹೋದಳು, ಗೊತ್ತಿರೋ ಮುಖಗಳ ನಡುವೆ ಅವಳೇ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾ ನೋಡಿದಳು.. ಊಹೂಂ.. ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ..  "ಬಿಡು.. ಯಾರೋ ಏನೋ.. ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹ ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲ.." ಎಂದುಕೊಂಡಳು..

ಗೊತ್ತಿರುವರು ಹೊಸ ಮುಖಗಳ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸ ತೊಡಗಿದರು.. "ಅವನು" ಎಂದಾಗ ಕಿವಿ ನೆಟ್ಟಗಾಯಿತು.. ಆ ಚಿತ್ರ ಈ ಪಾತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಂದುತ್ತಿತ್ತು.. ಇವಳು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಕಿವಿ ಇಂದ ಕಿವಿ ವರೆಗೆ ನಕ್ಕು "Hi " ಎಂದು ಕೈ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಳು.. ಅವನಿಂದ ಗಂಭೀರ ಮುಖಭಾವ, ಒಂದು ಕುತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಬಂದಿತ್ತು.. ಅವಳ ಉತ್ಸಾಹದ ಬೆಂಕಿಗೆ ನೀರು ಬಿದ್ದಿತ್ತು, ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದ ತುಟಿಗಳು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅದರ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಮರಳಿದವು.. "ಎಷ್ಟು ಕೊಬ್ಬು ಮಗನಿಗೆ, ಒಂದು ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು Hi  ಹೇಳೋಕ್ಕೆ ಆಗೋಲ್ವ? ಮಾತಾಡಿಸಿದರೆ ಕೇಳು ನಿನ್ನ.. ಮಗನೆ.. ನೀನೇನೋ ಬಹಳ ಚಂದದ ಮನುಷ್ಯ.. ಅಂತ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ.. ನಿನ್ನನ್ನ ಅಷ್ಟು ಏರಿಸಲೇ ಬಾರದಿತ್ತು.. ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು.. ಥೂ.. ನನಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಿದೆ" ಎಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಬೈಕೊಂಡು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಒಳಗೆ ನಡೆದಳು..

ಅವಳು ಹೋಗಿ ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರ ಪಕ್ಕ ಕೂತಾಗ ಅವಳ ಪಕ್ಕದ ಕುರ್ಚಿ ಖಾಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ನೋಡಿದಳು.. "ಅವನೇನಾದರು ಬಂದರೆ  ಸರಿ ಇರೋಲ್ಲ " ಎಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದಳು, ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.. "Do you mind if I sit here? " ಎಂಬ ಗಂಡು ಧ್ವನಿ ಬಂದಾಗ, ಅವಳ ಯೋಚನೆ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು.. ಅವನು ಕೇಳುತಿದ್ದನು.. ಇವಳು ಮತ್ತೆ ಕಿವಿ ಇಂದ ಕಿವಿಗೆ ನಕ್ಕು "No.. Not at all" ಎಂದಳು.. "ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತೇ ನಿನ್ನ ರೋಷ ಆವೇಶ ಎಲ್ಲ? ಹೇಡಿ ನೀನು.. ಅವನಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಎಂದರೆ ಏನು ಅಂತ ತೋರಿಸಬಹುದಿತ್ತು.. " ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ಧ್ವನಿ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.. ಏನು ಮಾಡುವುದು.. ಬೇಡ ಅನ್ನೋ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ..

 ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಗುವುದಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತದೆ ಅಂತ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವಾಗ, ಯಾವುದೊ ತುಣುಕಿಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು..

ಚಿತ್ರದ ನಡುವೆ ಮಾತು ಆಡಲಿಲ್ಲ.. ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯಿತು, ಅಂದಿನ ಭೇಟಿ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಏಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ,ಅವಳೇ ಮತ್ತೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೈ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ  "Bye " ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಳು..

ಬುದ್ಧಿ ಯಾವಾಗ ಬರತ್ತೆ ನಿಂಗೆ? ಎಂದು ತಲೆ ಚೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು ಅವಳ ಬುದ್ಧಿ..